|
Ik ben Rooms-Katholiek priester van het Aartsbisdom Utrecht. Ik ben geboren in Utrecht ( Tuindorp ) en heb na mijn middelbare schoolopleiding in die stad besloten om priester te worden. Ik volgde de filosofie- en theologieopleiding van het seminarie in Dijnselburg en Rijsenburg. In 1964 ben ik tot priester gewijd. Ik ben kapelaan geweest in Breukelen en Zutphen, en pastoor in Huissen, Zeist en IJsselstein. Sinds 1 januari 2006 ben ik met emeritaat.
Vanaf het jaar 2001 ben ik, met toestemming van de congregatie voor de Oosterse Kerken te Rome, bevoegd om als celebrant voor te gaan in vieringen van de Byzantijnse ritus binnen de Rooms-Katholieke Kerk.
Vanaf 1990 schilder ik iconen. Op deze web-site ziet u daar afbeeldingen van, met een toelichting bij elke icoon. Verder lezen door te klikken op Even voorstellen.
Ik ben geboren in Utrecht in de wijk Tuindorp in 1940 als oudste in een gezin van vijf kinderen. Ik kom uit een familie van zakenmensen. Hoewel mijn achternaam aan de firma C&A doet denken, zijn de Brenninkmeijers van deze grote textielfirma slechts hele verre familieleden. Mijn ouders waren gelovig katholiek, maar niet ouderwets, en ook wel kritisch tegenover autoritaire kerkelijke gezagsdragers. Toen ik, achttien jaar oud, aan mijn ouders vertelde dat ik priester wilde worden en zei dat ik in een parochie wilde werken, waarschuwde mijn vader mij dat ik geen pastoor mocht worden, die de baas speelde. Mijn vader volgde begin zestiger jaren de ontwikkelingen van het tweede Vaticaans concilie met instemming. Hij juichte de nieuwe openheid naar oecumene toe. Helaas zijn mijn beide ouders kort na mijn priesterwijding in 1964, geheel plotseling een paar maanden na elkaar overleden. Mijn jongste zus was toen 15 jaar. Wij hebben als gezin een positieve instelling meegekregen. Dat heeft ons geholpen om als broers en zussen de onderlinge band te behouden en zulke tegenslagen te kunnen dragen. Mijn moeder was als vrijwilliger sociaal erg actief. Dat heeft mij in mijn pastorale werk geïnspireerd. Ik vind dat de kerk betekenis moet hebben in de maatschappij. Ik ben betrokken geweest bij de eerste Wereldwinkel van Nederland en was in de zeventiger en tachtiger jaren actief in de vredes- en milieubeweging. Hoewel secularisatie en ontkerkelijking een bron van zorg is, ben ik niet ontmoedigd geraakt. De vanzelfsprekende kerkgang van vroeger is veel minder geworden. Maar veel parochianen zijn heel bewust met hun geloof bezig en zetten zich als vrijwilliger enthousiast in voor de kerk. Ik geniet ervan hoe gelovigen zich ook inzetten voor catechese, diaconie en zelfs in het voorgaan bij kerkdiensten als er geen priester is. Pastoraal werkers die dikwijls zelf een gezin hebben spreken vaak nog meer dan een priester kan vanuit de echt menselijke ervaring. Door de jaren heen voelde ik een groeiende honger naar spirituele verdieping. Zowel in mijn persoonlijk leven alsook in de maatschappij. Het verlangen om ooit iconen te leren schilderen ging in vervulling toen ik bij mijn 25-jarig priesterjubileum van de parochie waar ik toen werkte als cadeau een cursus icoon schilderen kreeg aangeboden. Dat was in 1990. Door het schilderen van iconen en door mij te verdiepen in de achtergrond ervan raakte ik thuis in een spirituele traditie die mijn leven ingrijpend heeft verrijkt. Ik meen dat onze maatschappij behoefte heeft aan rustpunten, die een tegenwicht bieden tegen de dwang van prestatie en al te snelle consumptie en jacht naar genot. In vieringen van de byzantijnse liturgie vergeet ik de tijd. Heel de wereld wordt voor God gebracht. Maar van daar uit wordt ook met een milde liefde naar de wereld van vandaag gekeken. Dit heeft ook mijn voorgaan in de gewone westerse katholieke liturgie beïnvloed. Ik kan deze ook dieper doorleven. Pas vanuit een innerlijke en spirituele vernieuwing kan de maatschappij vernieuwd worden. Door barmhartige en respectvolle omgang van mensen met elkaar. Het leven in deze maatschappij stelt hoge eisen aan de verdraagzaamheid. Ik besef ook dat er soms streng moet worden opgetreden om uitwassen zoals vandalisme of drankmisbruik of drugsoverlast in te perken, maar nooit zonder dat er aan jonge mensen een zinvol levensperspectief in opleiding en werk wordt aangeboden. Sinds 1 januari 2006 ben ik met emeritaat. Ik voel het als een groot voorrecht om bevrijd van de hectiek van een drukke pastorale functie de ontwikkelingen op afstand te blijven volgen. Ik kan nog iets betekenen als priester voor de byzantijnse liturgie, bij het geven van lezingen en bij pastorale assistentie in de regio waar ik woon, en ja...als schilder van iconen. |
